De Schürzenjäger hebben het dal van Zill ten oosten van Innsbruck wereldberoemd gemaakt. Quasi als de moeder van de volksmuziekgroepen uit het Zillertal hebben ze voor ongeveer 2 jaar de naam van het dal in hun groepsnaam gedragen. Omdat er in de tussentijd vele andere groepen bestaan met „Zillertal" in hun naam, noemen ze zich nu „Schürzenjäger". Begonnen is alles als „junge Spinner" met de bandnamen „Los Alfredos" en „L'Equipe 2000". Uit noodzaak wisselde ze hun muziek in voor de volksmuziek. In 1973 maakte de Zillertaler Schürzenjäger, als trio, vlotte Oostenrijkse volksmuziek. Hiermee veroverde ze snel de sympathieën van het eigen en het buitenlandse publiek. De bandnaam “Zillertaler Schürzenjäger” kregen ze van een serveerster uit Mayrhofen, die Berghof Moni. Omdat de jongens zulke rokkenjagers waren. 

Steeds breide de groep zich uit, tot de huidige bezetting. Niet alleen de groep breide zich uit ook de muziekstijl ging mee in de tijd. Er wordt geëxperimenteerd met het samenvoegen van volksmuziek met trekjes uit de rockmuziek. Dit slaat aan bij de fans, want het aantal blijft maar stijgen. De muziekstijl van de Schürzenjäger is moderner, breder en rockiger geworden, toch blijven de volkmuziek-elementen bestaan.

Hun spectaculaire live-optredens lijken op de concerten van de Stones en Tina Turner. In half Europa komen de fans in alle leeftijdsgroepen met hun tienduizenden naar de concerten. Dit fenomeen is bij geen van de andere groepen, die deze muziekstijl hebben, vast te stellen. Sinds een paar jaar komen regelmatig gastmuzikanten de band versterken. Eenmaal moet je meemaken hoe het is als tienduizenden bezoekers met aanstekers of wonderkaarsen staan te zwaaien en „Siera Madre" meezingen. Ook een must zijn Patrick's minuten durende excellente en onvergetelijke drumsolo, met daarbij de licht en laser show. Het echte hoogtepunt is wel het laatste concert. Dit open-air concert, de afsluiting van hun tournee. Met toeschouwersaantal variërend tussen de 20.000 en 60.000.